DEVLETİM BEN, ÖLDÜRÜRÜM

20-22 temmuz 2001 tarihlerinde italya'nın cenova şehri, dünya ekonomisinin yönünü belirleme görevini ve hakkını kendine vermiş sekiz büyük kapitalist devletin toplantısına sahne oluyordu. ancak, "dünyanın efendileri" yanlız değildi. cenova sosyal forumu'nun çağrısına dünyanın dört bir yanından sayısız insan kulak vermiş, g-8 devletlerinin emperyalist politikalarına ve kapitalizme "artık yeter!" demek için şehrin sokaklarını doldurmuştu. g-8 zirvesi ile eylemlerin başladığı o uğursuz 20 temmuz günü, 23 yaşındaki antikapitalist eylemci carlo giuliani, 20 yaşındaki carabiniere mario placanica'nın kafasına nişan alarak ateşlediği tüfekten çıkan bir kurşunla hayatını yitirdi.

mario placanica, daha sonra mahkemede verdiği ifadede carlo'yu öldürmek niyetinde olmadığını, korkup telaşa kapıldığını ve uyarı amaçlı havaya iki el ateş ettiğini söyleyecekti. 5 mayıs 2003 günü mahkeme, placanica'nın suçsuz olduğuna karar verdi. italyan devleti tarafından 20 yaşındaki carabiniere'yi beraat ettirmekle görevlendirilen hakim elena daloiso; placanica'nın "uyarı ateşi" açmasının meşru müdafaa olduğunu, tüfekten çıkan kurşunlardan birinin atılan bir taştan sekerek carlo giuliani'ye isabet ettiğini söyleyerek kararını açıkladı.

beraat etmesinin üstünden iki yıl geçtikten sonra placanica, sağlık sorunları nedeniyle(!) işten çıkarılacaktı. carlo'nun ailesi olayın peşini bırakmak istemiyordu. 2009 ağustos'unda, avrupa insan hakları mahkemesi, "meşru müdafaa" kararını onadığını açıkladı.

carlo'nun ölümü de, devlet terörünün öldürdüğü birçok örneğin yanında yerini alarak, hafızamıza kazındı. italyan devleti - devlet olmasının gereğini yaparak - öldürdü. ve avrupa insan hakları mahkemesi de, insan haklarının kimler ve hangi durumlar için geçerli olmadığını ortaya koydu. avrupa birliği, insan hakları ve demokrasi masalını sosyalizm adına pazarlayanların suratındaki sırıtıştaysa hala bir değişikliğe rastlanmadı...

unutmamalı ki, "fareli köyün kavalcısı"nın başrolünde asla kavalcı olmadı...

A.C.A.B. - XIV

paok taraftarından carlo giuliani'ye bir selam!

BEN SENİ UNUTMAYACAĞIM

sevgili carlo,

sana bir hikaye anlatmak istiyorum. senin öldüğün günün hikayesini. biliyorum, bu hikayeyi asla okuyamayacaksın, sen öldün...

sen 23 yaşındaydın, bense 21. seni ilk gördüğüm an aklımdan bir türlü çıkmıyor. şişli'de bir oturma odası, televizyonun karşısındayım. ilk ölüm haberin geliyor, sonra görüntüler...

eylemcilerin arasına dalan bir carabinieri jipi, taşlar uçuyor. jipten dışarı atılan yangın söndürücü. eğiliyorsun, yangın söndürücüyü yerden alıyorsun. yıllar sonra omzuna omzu deyen diğer bir eylemciden duyacağım bir carabiniere'nin çoktan silahını çekip sana doğrultmuş olduğunu. iki elinle başının üstüne kaldırıyorsun yangın söndürücüyü - tıpkı benim yapacağım gibi. ve iki el silah sesi duyulmuş olmalı, ben orada değildim, duymadım... o iki el silah sesini bunca yıl sonra bile her duyduğumda içim yanıyor...

ayağa kalkıp küfür ediyorum katillerine, küçük oturma odasını arşınlıyorum. bir şey yapmalıyım. seni vuranlar beni de vurabilirdi, çünkü aynı yangın söndürücüyü eğilip ben de alırdım yerden... ve seni vuranların yüzü başka, üniforması, milliyeti, dini başka, ama içi aynı olanları beni hala vurabilir. intikam istiyorum. italya'ya gidecek ne param var, ne vizem, ne de asker kaçağı olduğum için sınırı yasal yollardan geçme olanağım... duruyorum, yemin ediyorum o an elimde bir silah olsa öldürürdüm katilini, katillerini. durdukça öfkem o kadar artıyor ki, intikam düşüncesi anlamsızlaşıyor. öldürdüler seni, bir daha hiç kalkamayacaksın yerden. ben 21 yaşımdayım ve sen 23, ama sen hiç 24 olmayacaksın.

...

...ve bugün...

30 yaşındayım, sense hala 23, ama ben seni düşününce yine 21 yaşında oluyorum. öfkem o kadar büyük ki, her intikam anlamsız...

dokuz yıl önce bugün sen öldün. seni öldürdüler. kafana sıkılan bir kurşunla. ben bugün seni düşünmeye başladığımdan beri içiyorum. benim için bütün 20 temmuzların yılı aynı - 2001, ve her yer cenova benim için bugün. artık sarhoşum. ve ben dedem öldüğünde ağlamadım, ama bu yazıyı yazarken ağlıyorum...

KARDEŞİM CARLO

dokuz yıl önce bugün, kafasına nişan alan bir carabinieri'nin kurşunuyla piazza alimonda'da yere düştü carlo giuliani. ve bir daha hiç kalkamadı. 23 yaşındaydı ve asla 24 olamayacak.